• dało się z niej uruchomić komputer,
• dało się z niej zainstalować system Windows 7.

W dalszej części niniejszego artykułu przedstawiłem dwie proste porady pozwalające na stworzenie startowego PenDrive z instalatorem systemu Windows 7 w oparciu o oryginalną płytę DVD lub obraz ISO pobrany z sieci.

Niezależnie od tego z jakiej metody będziemy korzystać, potrzebny nam będzie PenDrive o pojemności przynajmniej 4 GB. Dodatkowo potrzebować będziemy oryginalnej płyty DVD z instalacyjną wersją systemu Windows 7 lub jej obrazu ISO.

Zmieniamy plik obrazu ISO w startowy PenDrive

W pierwszej kolejności pobierz z internetu program o nazwie Windows 7 USB/DVD tool (lokalizacja 1 lub lokalizacja 2). Program wymaga instalacji, ale nie jest ona skomplikowana i uważam, że czynność ta nie wymaga naszej uwagi.

W tej chwili możemy zająć się tworzeniem startowego PenDrive z instalatorem systemu. W tym celu podłączamy klucz do gniazda USB i upewniamy się czy nie zawiera on ważnych danych, gdyż podczas dalszego procesu zostaną one bezpowrotnie usunięte.

Uruchom program Windows 7 USB/DVD tool. W oknie widocznym poniżej kliknij przycisk Browse i w nowym oknie wskaż plik z obrazem ISO instalacyjnej wersji systemu Windows 7. Następnie kliknij przycisk Next.

W kolejnym oknie kliknij przycisk USB device.

Teraz wskaż na liście podłączoną pamięć PenDrive. Jeżeli urządzenie nie jest widoczne, kliknij przycisk odświeżania widoczny z prawej strony listy. Po wskazaniu odpowiedniej pamięci kliknij przycisk Begin copying.

Spokojnie zaczekaj aż program przygotuje PenDrive oraz skopuje na niego instalatora systemu Windows 7. Postęp operacji możesz śledzić na ekranie monitora dzięki graficznemu wskaźnikowi.

Po zakończeniu całego procesu pasek postępu zmieni swój kolor na zielony, a bezpośrednio pod nim pojawi się komunikat o pomyślnym zakończeniu operacji. Teraz możesz zamknąć program Windows 7 USB/DVD tool i pozostaje Ci już tylko cieszyć się pamięcią PenDrive z instalacyjną wersją nowych okienek.

Pamiętaj o tym, że w celu uruchomienia komputera z pamięci PenDrive lub dowolnego urządzenia USB niezbędna jest zmiana ustawień BIOS-u komputera. W wielu laptopach oraz komputerach stacjonarnych podczas uruchamiania komputera pojawia się komunikat z informacją o tym, że naciśnięcie klawisza F12 (zdarzają się też inne klawisze i musisz uważnie śledzić komunikaty na ekranie podczas włączania komputera) umożliwia wywołanie menu wyboru urządzenia startowego.

Zmieniamy oryginalną płytę DVD w startowy PenDrive

Jeżeli zamiast obrazu ISO posiadasz oryginalną płytę DVD z instalatorem systemu Windows 7, możesz ją również przenieść na pamięć PenDrive. Cała operacja jest nieco bardziej skomplikowana (mowa o przygotowaniu PenDrive), ale za to ciekawsza i bardziej kreatywna.

Cały proces możemy podzielić na trzy powiązane ze sobą etapy:

• formatowanie pamięci PenDrive,
• przenoszenie sektora startowego z płyty na pamięć PenDrive,
• kopiowanie instalatora systemu Windows 7 z płyty na pamięć PenDrive.

Zaczynamy od podłączenia pamięci PenDrive i sprawdzenia czy nie znajdują się na niej jakieś istotne dane. Następnie klikamy przycisk Start (lub jak kto woli Windows), wybieramy kolejno Wszystkie programy/Akcesoria, klikamy prawym przyciskiem myszy w Wiersz polecenia i wybieramy opcję Uruchom jako administrator (dodatkowo potwierdzamy chęć uruchomienia programu klikając przycisk Tak).

Po chwili na ekranie zobaczysz niewielkie okno z czarnym tłem i kilkoma białymi napisami. Wpisz diskpart i naciśnij Enter. Spokojnie zaczekaj aż w oknie Wiersza polecenia pojawi się DISKPART>.

Wpisz list disk i naciśnij Enter. Po chwili zobaczysz listę wszystkich dysków zainstalowanych w komputerze. Sprawdź, który z dysków to Twoja pamięć PenDrive i zapamiętaj przypisany do niej numer. W moim przypadku interesuje mnie ostatni wpis zaczynający się od Dysk 3.

Następnie wpisz kolejne polecenia widoczne poniżej. Każdą z linii zatwierdź wciskając przycisk Enter.

select disk x (zamiast x wpisz numer uzyskany za pomocą polecenia list disk)
clean
create partition primary
select partition 1
active
format fs=NTFS
assign
exit
Poniżej zamieszczam rysunek, na którym widać jak wykonałem kolejno powyższe polecenia oraz jakie komunikaty pojawiły się w odpowiedzi na moje działania.

W tej chwili nasz PenDrive jest odpowiednio przygotowany do tego aby przenieść na niego sektor startowy oraz instalatora systemu Windows 7. Umieść oryginalną płytę DVD z instalacyjną wersją systemu Windows 7 w napędzie optycznym i upewnij się, że pamięć PenDrive jest podłączona do komputera. Następnie w oknie Wiersza polecenia (jeżeli to konieczne to włącz je ponownie) wpisz następujące polecenie i zatwierdź za pomocą klawisza Enter.

X:\boot\bootsect.exe /nt60 Z:
Zamiast X wpisz literę przypisaną do napędu optycznego, w którym znajduje się płyta DVD. Natomiast zamiast Z wpisz literę przypisaną do pamięci PenDrive.

Na koniec pozostaje nam już tylko skopiować całą zawartość płyty DVD z instalacyjną wersją Windows 7 na pamięć PenDrive. Kopiowanie możemy przeprowadzić za pomocą Eksploratora Windows lub innego dowolnego menadżera plików. Jeżeli chcesz, możesz również skorzystać z Wiersza polecenia i polecenia xcopy, które powinno mieć następującą składnię:

xcopy X:\* Z: /s

Zamiast X wpisz literę przypisaną do napędu optycznego, w którym znajduje się płyta DVD. Natomiast zamiast Z wpisz literę przypisaną do pamięci PenDrive.

Podsumowanie

Nie da się ukryć, że w dobie rosnącej popularności netbooków i laptopów pozbawionych napędów optycznych, przedmiot niniejszego artykułu będzie pomocny dla osób pragnących zainstalować system na swoim przenośnym komputerze.

Opisane powyżej rozwiązania pozwalają sprawnie przenieść instalator systemu Windows 7 (rozwiązanie to działa również z Windows Vista oraz Server 2008) na pamięć PenDrive a następnie uruchomić z niej instalację systemu.

Obie metody mają swoje wady i zalety. Jeżeli posiadasz komputer bez napędu optycznego i dysponujesz obrazem ISO płyty z instalacyjną wersją Windows 7, to bez wątpienia pierwsze rozwiązanie jest prostsze i szybsze. Druga metoda przeznaczona jest dla osób, które nie dysponują obrazem ISO, ale mają dodatkowy komputer wyposażony w napęd optyczny.

Mam świadomość tego, że druga z metod jest bardziej skomplikowana. Dlatego na koniec pragnę zauważyć, że korzystając z darmowego programu CD DVD to ISO możemy sprawnie przekształcić zawartość oryginalnej płyty DVD w obraz ISO i skorzystać z prostszego sposobu.

Więcej informacji na temat instalacji oraz konfiguracji Windows 7 znajdziesz w mojej książce pt: „Windows 7. Instalacja i naprawa. Ćwiczenia praktyczne”.

Czym jest plik autorun.inf

Dokładna analiza zawartości płyty, która potrafi sama się uruchomić, pokazuje, że znajduje się na niej plik o nazwie autorun.inf. Plik ten jest zwyczajnym dokumentem tekstowym, a co za tym idzie, każdy może go przygotować we własnym zakresie. Wystarczy, że masz dowolny edytor tekstowy, np. Notatnik, i możesz brać się do pracy. Poniżej zamieściłem przykład prostego pliku — na razie jeszcze bez opisu, na to przyjdzie pora za chwilę.

[autorun]
open=nazwa.exe
icon=ikona.ico

Plik tekstowy koniecznie musi mieć nazwę autorun.inf i koniecznie musi znajdować się w głównym katalogu płyty. W przeciwnym razie nie będzie działał poprawnie.

Z pewnością zastanawiasz się, dlaczego komputer potrafi automatycznie wykonać zadania zapisane w pliku autorun.inf. Odpowiedź jest prosta. W systemie MS Windows, począwszy od wersji 95, zaimplementowano specjalny system, Autorun Extension, umożliwiający automatyczne uruchomienie danych umieszczonych na płycie.

Warto w tym miejscu napisać, że to rozszerzenie jest wyłączane przez wytrawnych „wypalaczy” oraz przez niektóre programy do nagrywania płyt, np. CloneCD. To dlatego, że automatyczny start płyty stwarza spore problemy przy kopiowaniu.

Niestety, nowa metoda aktualizacji sprawia wiele problemów i dla wielu jest niezrozumiała. Świadczą o tym liczne zapytania jakie do mnie trafiają za pośrednictwem formularza kontaktowego oraz pojawiają się na oficjalnym polskim forum Nero. Dlatego postanowiłem napisać kilka słów na temat tego, w jaki sposób działa nowa aktualizacja i dlaczego warto z niej korzystać.

Aktualizacja wersji starszej niż 7.0.8.2

Osoby posiadające pakiet Nero 7 w wersji wcześniejszej niż 7.0.8.2 nie mogą korzystać z internetowej aktualizacji. Odpowiednia opcja jest dostępna w Nero ProductSetup, ale niestety nie działa. W związku z tym, aby aktualizować starszą wersję niż 7.0.8.2, należy pobrać ze strony Nero odpowiedni plik instalatora, którego rozmiar wynosi ok. 130 MB. Ważne jest, aby przy pobieraniu wskazać odpowiednią wersję językową. Następnie konieczne jest odinstalowanie posiadanej wersji Nero 7. Dopiero teraz możesz uruchomić plik instalatora pobrany z internetu i przeprowadzić nową instalację pakietu. Oczywiście korzystamy z numeru seryjnego, który otrzymaliśmy przy zakupie wcześniejszej wersji Nero 7.

Podczas opisanej powyżej aktualizacji mogą pojawić się problemy. Dokładniej chodzi o to, że od czasu do czasu zdarzają się problemy z działaniem InCD lub pojawia się komunikat informujący o tym, że na komputerze zainstalowana jest poprzednia wersja Nero - choć ją usuwaliśmy. Na szczęście rozwiązanie jest bardzo proste i nosi nazwę Nero General Cleaner. Program pobieramy ze strony Nero i za jego pomocą usuwamy pozostałości po poprzedniej wersji pakietu. Obsługa jest bardzo prosta i nie wymaga specjalnego opisu.

Aktualizacja przez internet

Rysunek 1.Za internetową aktualizację pakietu Nero 7 odpowiada aplikacja o nazwie Nero ProductSetup, którą możemy włączyć korzystając z Nero StartSmart – rysunek 1.

Rysunek 2.Po uruchomieniu Nero ProductSetup wybieramy opcję Uaktualnij produkt Nero i klikamy przycisk Dalej– rysunek 2.

Rysunek 3.W kolejnych dwóch oknach klikamy przycisk OK, tak by na ekranie monitora pojawiło się okno podobne do tego z rysunku 3. W tej chwili rozpocznie się łączenie z serwerem aktualizacji.

Rysunek 4.W kolejnym etapie wykonujemy polecenia widoczne na ekranie, aż do chwili, gdy na ekranie monitora pojawi się komunikat informujący o tym, że aktualizacja będzie kontynuowana po ponownym uruchomieniu komputera – rysunek 4. Oczywiście na restart komputera wyrażamy zgodę, klikając przycisk Tak.

Rysunek 5.Po ponownym uruchomieniu peceta pojawi się okno widoczne na rysunku 5. Zwróć uwagę na to, że kreator aktualizacji przeszedł do drugiego etapu.

Rysunek 6.Spokojnie zaczekaj na pojawienie się kolejnego okna widocznego na rysunku 6 i kliknij przycisk Dalej.

W tej chwili musisz wykonać następujące czynności:

• Zaakceptuj umowę licencyjną i kliknij przycisk Dalej.
• Wprowadź dane użytkownika, numer seryjny i kliknij przycisk Dalej.
• Wybierz rodzaj instalacji nowej wersji Nero (do wyboru opcje: Typowa i Niestandardowa). Kliknij przycisk Dalej.
• Wybierz wersję językową, którą chcesz instalować i kliknij przycisk Dalej.
• W przypadku instalacji Niestandardowej, w tej chwili wybierz składniki pakietu, które mają zostać zainstalowane i kliknij przycisk Dalej.
• W kolejnym oknie kreatora kliknij przycisk Instaluj.

Osoby mające styczność z instalacją pakietu Nero 7 powinny zauważyć, że czynności opisane w kilku punktach widocznych powyżej, to nic innego jak nowa instalacja.

Rysunek 7.Po zakończeniu konfiguracji nowej instalacji pakietu Nero 7 automatycznie wracamy do okna kreatora aktualizacji. Tym razem kreator informuje o tym, że realizuje punkt czwarty całego procesu. Pozostaje nam spokojnie czekać, aż przejdziemy do następnego punktu i na ekranie monitora pojawi się okno widoczne na rysunku 7.

W prawej części okna, pomiędzy graficznymi wskaźnikami, znajdują się informacje na temat rozmiaru pobieranych plików i czasu jaki pozostał do końca tej operacji. W przypadku aktualizacji do najnowszej wersji Nero 7 oznaczonej numerem 7.2.3.2b, z sieci zostało pobranych ok. 33 MB danych.
Po zakończeniu pobierania aktualizacji rozpocznie się sprawdzanie poprawności pobranych danych oraz instalacja. Cały proces przebiega sprawnie i nie powoduje problemów.

Internetowa aktualizacja od strony technicznej

Nie ukrywam, że od dawna czekałem na możliwość automatycznej aktualizacji przez internet. To, co zaproponowało Nero, nie jest spełnieniem moich marzeń, ale wreszcie działa i robi to, co powinno. Myślę, że warto wspomnieć o kilku rzeczach, które wpadły mi w oko podczas pracy z opisanym powyżej rozwiązaniem.

Rysunek 8.Zacznijmy od początku. Po zainstalowaniu pełnej wersji Nero 7, według informacji, które pojawiają się w Panelu sterowania, Nero 7 zajmuje 818 MB – rysunek 8. Jeżeli ręcznie sprawdzimy rozmiar katalogu Program files\Nero widać, że pełna instalacja pakietu wymaga około 360 MB. Różnica w wynikach spora i brakuje aż 460 MB danych.

Powszechnie wiadomo, że Nero zostawia „śmieci” w folderze Documents and Settings\Nazwa użytkownika\Ustawienia lokalne\Temp. Faktycznie, znajduje się tam folder o nazwie NeroDemo9936 (numer może się zmieniać w zależności od instalacji), który w moim przypadku zajmuje blisko 540 MB. Zawartość omawianego katalogu to pliki instalatora oraz pliki tymczasowe utworzone podczas instalacji i aktualizacji Nero. Jeżeli zsumujemy rozmiar zainstalowanego pakietu i plików tymczasowych, to wynika z tego, że Nero wymaga ok. 900 MB.

Wiele osób chce zwolnić miejsce na dysku i kasuje zawartość katalogu Documents and Settings\Nazwa użytkownika\Ustawienia lokalne\Temp. Moim zdaniem, nie jest to działanie przemyślane i może prowadzić do problemów z internetową aktualizacją. Uważam, że moduł aktualizacji pakietu działa w taki sposób, że sprawdza na serwerach jakie pliki instalatora się zmieniły (porównuje sumy kontrolne) i pobiera te elementy, które uległy zmianie. Dane są zapisywane w katalogu tymczasowym i na ich podstawie przeprowadzana jest nowa instalacja.

Jeżeli moje przypuszczenia są prawdziwe, to zawartość folderu Documents and Settings\Nazwa użytkownika\Ustawienia lokalne\Temp\NeroDemo9936 jest niezbędna do poprawnego działania internetowej aktualizacji pakietu. Niestety, nie przeprowadziłem jeszcze odpowiednich testów, bo czekam na nową wersję Nero. Uważam jednak, że po usunięciu plików tymczasowych, internetowa aktualizacja nie będzie działać lub konieczne będzie pobranie pełnej wersji instalacyjnej pakietu – ok. 500 MB. W najbliższych dniach powinna ukazać się nowa wersja Nero i jak to tylko nastąpi, to postaram się przeprowadzić odpowiednie testy. Oczywiście o wynikach poinformuję w aktualizacji do tego artykułu.

Rysunek 1.1 Temat opisany w tym artykule niemal codziennie wraca w grupach dyskusyjnych — chodzi o to, że zwykli użytkownicy nie mają dostępu do nagrywarki w systemie MS Windows 2000/XP/2003. Użytkownik bez praw administratora systemu może jedynie tworzyć obraz płyty (rysunek 1.1), co nie zawsze wystarcza.

Problem wynika z tego, że systemy rodziny MS Windows 2000/XP używają szeroko pojętych zasad bezpieczeństwa i ograniczają określonym grupom użytkowników dostęp do pewnych funkcji. Pojawienie się tego problemu spowodowała polityka bezpieczeństwa w połączeniu z przeoczeniem programistów Nero.

Rysunek 1.2Proces udostępniania zapisu wybranym użytkownikom systemu MS Windows 2000/XP zaczynamy od sprawdzenia, czy w Panelu sterowania dostępna jest ikona o nazwie Nero BurningRights — rysunek 1.2.

Jeżeli ikony nie ma w Panelu sterowania, oznacza to, że musimy tę aplikację doinstalować. Można to zrobić za pomocą narzędzia Nero ProductSetup lub pobierając stosowny instalator ze strony Nero.

Rysunek 1.3Aby ustawić odpowiednie prawa dostępu, musimy otworzyć Panel sterowania, a następnie kliknąć ikonę Nero BurningRights. W nowym oknie, które jest widoczne na rysunku 1.3, zaznaczamy opcję Członkowie grupy Nero i klikamy przycisk OK. Dzięki takiemu ustawieniu mamy pełną możliwość kontrolowania systemu i dostępu do nagrywarki.

Gdy wykonamy opisane powyżej polecenia, na ekranie monitora pojawi się małe okno z informacją o tym, że grupa Nero nie istnieje. Musimy kliknąć przycisk Tak, aby ją utworzyć.

Kolejny komunikat będzie zawierać informację o tym, że konieczne jest zrestartowanie komputera. Musimy kliknąć przycisk Tak i zaczekać, aż komputer zostanie ponownie uruchomiony.

Kontroler interfejsu IDE dostępny w każdym komputerze składa się z dwóch kanałów, do których możemy podłączy po dwa urządzenia. Każde z urządzeń musi mieć swoje określone miejsce. Do tego celu służą specjalne zworki znajdujące się z tyłu urządzenia.

Na jednym kanale mogą pracować dwa urządzenia. Jednak by to było możliwe, każde z nich musisz odpowiednio skonfigurować. Zasada konfiguracji trybu pracy urządzeń IDE jest taka sama zarówno dla dysków twardych, jak i napędów optycznych. Jedno urządzenie należy ustawić w trybie pracy MASTER, a drugie w trybie SLAVE. Na jednym kanale nie mogą pracować dwa urządzenie ustawione w tym samym trybie — np. SLAVE. Dokładny opis sposobu ustawienia zworek na tylnym panelu nagrywarki znajdziesz w dokumentacji nagrywarki lub na jej obudowie.

W dalszych przykładach będę bazować na konfiguracji czterech urządzeń IDE — dwa dyski twarde oraz nagrywarka i napęd CD/DVD-ROM. Dzięki temu będzie możliwe przedstawienie zdecydowanej większości przypadków, z którymi możesz mieć do czynienia. Jeżeli w Twoim komputerze posiadasz np. tylko jeden dysk, to wystarczy, że zostawisz puste miejsce.

A przecież wystarczy sumiennie przestrzegać kilku żelaznych zasad, by w znacznym stopniu ograniczyć ilość spamu, jaka może do nas trafić. Te zasady postaramy się przedstawić w niniejszym artykule.
Stosując się do zamieszczonych tu porad, należy pamiętać, że są one obecnie dość skuteczne, ale będą takie jedynie do chwili, gdy nie staną się zbyt popularne. Wtedy spamerzy zapewne opracują metody radzenia sobie z nimi. Dlatego kluczem do sukcesu jest duża pomysłowość podczas wymyślania własnych wersji odspamiaczy czy zabezpieczeń.

Pełną treść artykułu znajdziesz w magazynie CHIP nr 08/2004

Współczesne sklepy internetowe zazwyczaj prowadzą sprzedaż wysyłkową. W każdej witrynie znajdują się informacje o regulaminie zakupów i sposobie zapłaty.

Pełen tekst artykułu znajdziesz w magazynie CHIP Special 7/2004 pt: „PC modding & overclocking”.

Pełen tekst artykułu znajdziesz w magazynie CHIP Special 7/2004 pt: „PC modding & overclocking”.

Należy jednak pamiętać, że to nie wszystko, co można zrobić w skutecznej walce z hałasem. Wbrew pozorom istnieje jeszcze wiele innych metod wyciszania komputera o znaczeniu cząstkowym, ale dających doskonałe rezultaty w połączeniu z innymi technikami. Lektura niniejszego artykułu pozwoli zbić kolejne cenne decybele i zbliżyć się do upragnionej cieszy.

Pełen tekst artykułu znajdziesz w magazynie CHIP Special 7/2004 pt: „PC modding & overclocking”.

Stosując maty, ograniczamy również drgania, w jaki wpada obudowa. Dzieje się tak poprzez usztywnienie blachy i dotycz to głównie dużych powierzchni – boków obudowy.

Pełen tekst artykułu znajdziesz w magazynie CHIP Special 7/2004 pt: „PC modding & overclocking”.